fit

معمولا پدیده های انتقال (انتفال جرم و حرارت و مکانیک سیالات) پیچیده تر از آن هستند که روابط حاکم بر آنها از طریق تئوری بدست آوریم؛ و از طریق آزمایش و ایجاد داده های تجربی، روابطی برای آنها بدست می آید.معمولا بعد از هر آژمایش نیاز به اختصاص دادن یک فرمول به داده های ایجاد شده است.استفاده از نرم افزار Excel ساده ترین راه این کار است اما در محیط مطلب نیز این کار قابل انجام است.

کار دستور fit برازش منحنی برای داده های موجود است .

fresult = fit(xdata,ydata,'ltype')

آرگومان ltype مربوط به نوع مدلی است که برای برازش انتخاب می کنیم.منظور خطی، درجه دوم، درجه سوم، سینوسی و ...... می باشد.حتی می توانید مدل خاص خودتان را تعریف کنید.

فرض کنید که

x=[1.1000 2.2000 2.9000 3.8000 5.0000]';

y=[ 0.9000 2.1000 3.0000 4.0000 5.0000]';

یادتون باشه که x,y حتما باید ستونی باشند.

حالا باید نوع برازش را مشخص کنیم.تعدادی از مدلهای موجود در سطور زیر آورده شده اند.

poly1                           Y = p1*x+p2
poly2                           Y = p1*x^2+p2*x+p3
poly3                           Y = p1*x^3+p2*x^2+...+p4
...
poly9                           Y = p1*x^9+p2*x^8+...+p10

برای دیدن لست کامل مدل های موجود کافی است دستور cflibhelp را اجرا کنید.

دستور fit امکانات بسیار زیادی دارد که اگر وقت کنم بطور کامل توضیح خواهم داد.

fit1=fit(x,y,'poly1')

با اجرای این دستور خروجی زیر حاصل می شود.

fit1 =

Linear model Poly1:
fit1(x) = p1*x + p2
Coefficients (with 95% confidence bounds):
p1 = 1.069 (0.92, 1.217)
p2 = -0.2056 (-0.6934, 0.2822)

خروجی این دستور به صورت structure است.یعنی اگر بخواهیم مقدار p1 را بدانیم کافی است بنویسیم

fit1.p1

هرگونه استفاده تجاری از مــطالب این سایت بصورت كتاب٬ نشریه٬ وب و ... ممنوع می‌باشد

All right reserved©2005 Amin Bashi